Του Αντώνιου Καλέντζη | Ψυχολόγος, Συγγραφέας   Psychologized@gmail.com

Είναι πολύ φυσιολογικό να εστιάζουμε σε στόχους και να προσπαθούμε σήμερα ώστε να έχουμε κάποια οφέλη στο μέλλον. Πόσες φορές πιεστήκαμε , ξενυχτήσαμε και δοθήκαμε με προσήλωση σε κάποιο project; Αυτός είναι σωστός τρόπος μακροπρόθεσμα ώστε να ευοδωθούν οι κόποι μας. Στις ανθρώπινες σχέσεις όμως…. ίσως το αφήσαμε για αύριο.

Σήμερα 14/3/2020 σχεδόν όλοι όσοι κατοικούν στην χώρα μας είναι στο σπίτι λόγω του κορονοϊού . Είναι η πρώτη φορά για μένα που δοκιμάζομαι σε μια τέτοια πρόκληση, να αποκοπώ από όλα όσα μέχρι σήμερα θεωρούσα “σταθερές”. Η δουλειά μου , το αυτοκίνητό μου , τα ψώνια μου, οι συμμετοχή σε εκδηλώσεις , η παρακολούθηση σεμιναρίων, οι δραστηριότητές μου…. η ελευθερία να πάω όπου θέλω για όσο θέλω.

Ως νεότερος σε ηλικία , λένε, ότι δεν κινδυνεύω τόσο … αλλά το βάρος της συνείδησής μου με ωθεί να περιοριστώ σε 4 τοίχους για να προφυλάξω τις ευπαθείς ομάδες σε περίπτωση που νοσήσω. Είναι η λεπτή γραμμή που σκέφτεσαι αν αξίζει να πιεστείς και να μείνεις στο σπίτι ενώ δεν κινδυνεύεις , ώστε να θυσιάσεις τις “σταθερές” σου που με τόσο μεράκι της δημιούργησες.

Η απάντηση δεν νομίζω ότι θέλει πολλή σκέψη για να ειπωθεί, με πράξη σύσσωμοι όλοι σαν γροθιά στην πατρίδα μας πήραμε την απόφαση. Κάτι που με κάνει περήφανο !

Εν καιρώ οικονομικής κρίσεως στην Ελλάδα όλοι στερήθηκαν υλικά αγαθά και όλοι νιώσανε φτωχότεροι… μέχρι αυτές τις μέρες . Νομίζω όλοι αντιλαμβανόμαστε πλέον την αξία του να μπορείς να αλληλεπιδράς με τους ανθρώπους που θέλεις στην ζωή σου.

Είναι περίεργο συναίσθημα να ξέρεις ότι λίγο πιο πέρα κατοικούν φίλοι, συγγενείς και εσύ απλά δεν μπορείς να τους δεις. Ακόμα πιο περίεργο είναι το συναίσθημα όταν αντιλαμβάνεσαι πως πριν λίγες ημέρες ήταν η τελευταία φορά που είδες κάποιους ανθρώπους και δεν το ήξερες… δεν έδωσες την βαρύτητα που ήθελες, γιατί πολύ απλά “το άφησες για αύριο”.

Σε λίγο καιρό θα επιστρέψουμε στην καθημερινότητά μας και στην ρουτίνα μας, όμως για αρκετούς τίποτα δεν θα είναι το ίδιο. Μας δίνεται μια δεύτερη ευκαιρία να βελτιώσουμε τις σχέσεις μας με τους ανθρώπους που θέλουμε στην ζωή μας και να αφιερώσουμε πιο ποιοτικό χρόνο. Να εκφράσουμε τα συναισθήματά μας, να παίξουμε με τα παιδιά μας , να δούμε τους παππούδες, να βρεθούμε με φίλους… να αντιληφθούμε κάτι που μου ανέφερε η φιλόλογος που είχα στο Γυμνάσιο και μου πήρε τόσα χρόνια καταλάβω τι εννοούσε με το : “ο δρόμος του αύριο οδηγεί στην πόλη του ποτέ.

*Σε προηγούμενο άρθρο μου πριν 15 ημέρες αναφέρθηκα στο αρνητικό αποτέλεσμα της καραντίνας. Καλό θα ήταν να μην δώσουμε τροφή στον αρνητισμό και να κάνουμε πράγματα που θα μας βοηθήσουν στο να διαχειριστούμε στον εγκλεισμό. Μπορείτε να διαβάσετε το άρθρο μου εδώ

Keep smiling 😀

Αντώνιος Καλέντζης