Του Αντώνιου Καλέντζη | Ψυχολόγος, Συγγραφέας  | Psychologized@gmail.com

 

 

 

Το να ζει ένας άνθρωπος μόνος του , ανεξαρτήτως ηλικίας και φύλου  ,συνδέεται συχνά με ψυχικές διαταραχές σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύθηκε την 1η Μαΐου 2019

Το ποσοστό των ατόμων που ζουν μόνοι έχει αυξηθεί τα τελευταία χρόνια λόγω της γήρανσης του πληθυσμού, της μείωσης των ποσοστών γάμου και της μείωσης της γονιμότητας. Προηγούμενες έρευνες έχουν διερευνήσει τη σχέση μεταξύ της μοναχικής ζωής και των ψυχικών διαταραχών αλλά αυτές έχουν γενικά διεξαχθεί σε ηλικιωμένους πληθυσμούς και δεν είναι γενικεύσιμες σε νεαρούς  ενήλικες.

Στον προαναφερθείσα έρευνα , οι ερευνητές χρησιμοποίησαν δεδομένα για 20.500 άτομα ηλικίας 16-64 ετών που ζούσαν στην Αγγλία και συμμετείχαν στις Εθνικές Μελέτες Ψυχιατρικής Θνησιμότητας του 1993, του 2000 ή του 2007.

Εάν ένα άτομο είχε μια κοινή διανοητική διαταραχή (CMD) αξιολογήθηκε χρησιμοποιώντας το αναθεωρημένο πρόγραμμα κλινικής συνέντευξης (CIS-R). Εκτός από τον αριθμό των ατόμων που ζουν σε μια οικογένεια, υπήρχαν διαθέσιμα στοιχεία για παράγοντες όπως το βάρος και το ύψος, η εξάρτηση από το αλκοόλ, η χρήση ναρκωτικών, η κοινωνική υποστήριξη και η μοναχικότητα /μοναξιά

Το πλήθος των ατόμων που ζούσαν μόνοι τους το 1993, το 2000 και το 2007 ήταν 8,8%, 9,8% και 10,7%. Κατά τα έτη αυτά, τα ποσοστά CMD ήταν 14,1%, 16,3% και 16,4%. Σε όλες τις ηλικίες, και σε άνδρες και γυναίκες, υπήρξε θετική συσχέτιση μεταξύ της μόνης ζωής και της CMD (αναλογία πιθανότητας 1993 1,69, 2000 ή 1,63, 2007 ή 1,88).

Σε διαφορετικές υποομάδες ανθρώπων,  στα άτομα που γευμάτιζαν μόνα τους παρατηρήθηκε αύξηση του κινδύνου για CMD κατά 1,39 έως 2,43 φορές. Συνολικά, η μοναξιά συσχετίστηκε με το  το 84% των ατόμων που είχαν διαγνωσθεί με κάποια διανοητική διαταραχή.

 Η σύγχρονη προσέγγιση της λέξης “μοναξιά” δεν είναι απλώς  η διαδικασία του να απομακρυνθεί κάποιος από τους άλλους ανθρώπους. Αντ ‘αυτού, είναι μια συναισθηματική κατάσταση της αίσθησης ότι κάποιος δεν μπορεί να έρθει πιο κοντά με άλλους ανθρώπους , χωρίς απαραίτητα να είναι έτσι.

Αλήθεια, πόσες φορές ακόμα και από άτομα που δείχνουν αρκετά κοινωνικά  παρατηρούμε να εκφράζουν την άποψη ότι αισθάνονται μοναξιά.

Αντίθετα, το μυστικό της αντιμετώπισης της σύγχρονης μοναξιάς δεν έγκειται στην προσπάθεια να την εξαφανίσουμε, αλλά στην εξεύρεση τρόπων ώστε να την επαναπροσεγγίσουμε και να αντιληφθούμε ότι έχουμε το δικαίωμα να εκφέρουμε την άποψή μας, ακόμα και αν κάποιος μας απαγορεύσει με την χρήση ταμπέλας.

Θεωρώ ότι πρέπει να δοθεί προσοχή στις δομές που οδήγησαν τους ανθρώπους να απομονωθούν. Ιδιαίτερα τους ηλικιωμένους, τα άτομα με αναπηρία και άλλες ευάλωτες κοινωνικές ομάδες. Χωρίς όμως να ξεχνάμε ότι ο κάθε ένας από εμάς ανήκει σε μια εν δυνάμει “ευάλωτη κοινωνική ομάδα”, μιας και δεν μπορούμε να χαλιναγωγήσουμε το μέλλον.

Αν και η έρευνα αυτή έχει γίνει σε  πληθυσμό της Αγγλίας θα μπορούσαμε να το συσχετίσουμε με την ελληνική πραγματικότητα .Ζούμε σε μια σύγχρονη κοινωνία που αρκετοί νιώθουν μειονεκτικά επειδή είναι ευαίσθητοι ή συναισθηματικοί. Το να δείχνει ένας άνθρωπος  τα συναισθήματά του όμως είναι δείγμα δύναμης και μια ευκαιρία να χτυπήσουμε αυτή την «επιδημία της μοναξιάς» προτού γίνει μια «επιδημία απομόνωσης».

 

Πηγή : Louis Jacob et al. ,Relationship between living alone and common mental disorders in the 1993, 2000 and 2007 National Psychiatric Morbidity Surveys ; Plos One, Published May 1st 2019

Kalentzis A. How is Connected Economic Crisis in Greece with Cerebral Plasticity and Lack of Motivation? J Psychol Brain Stud. Vol. 1 No. 2:13