Του Αντώνιου Καλέντζη | Ψυχολόγος, Συγγραφέας  | υπ. Διδάκτωρ University of Reading, UK | Psychologized@gmail.com

Έχετε ποτέ ακούσει για το «Σύνδρομο του απατεώνα»; Όντως, μπορεί να σας μπερδέψει λίγο ο τίτλος του συνδρόμου που προαναφέραμε, πάμε να δούμε τι είναι, μιας και μια πρόσφατη έρευνα αναφέρει ότι πολλοί περισσότεροι άνθρωποι από όσο φανταζόμαστε συμπορεύονται με αυτό!

Το Σύνδρομο του απατεώνα (επίσης γνωστό ως φαινόμενο του απατεώνα ή σύνδρομο απάτης) είναι ένας όρος που επινοήθηκε το 1978 από τις κλινικούς ψυχολόγους Dr. Pauline R. Clance και Suzanne Α. Imes  και αναφέρεται σε φιλόδοξα άτομα που χαρακτηρίζονται από αδυναμία να εξωτερικεύσουν τα επιτεύγματά τους, έχοντας έναν επίμονο φόβο ότι θα εκτεθούν ως «απάτη». Ακόμη και αν είναι πραγματικά ικανοί και καλά καταρτισμένοι, θεωρούν ότι δεν πρέπει να αναφέρονται σε αυτά.

Τα ευρήματα μιας πρόσφατης έρευνας, αποκάλυψαν ότι το 20% των φοιτητών στο δείγμα τους , υπέφερε από πολύ έντονα αισθήματα οργής.Οι ερευνητές διεξήγαγαν συνεντεύξεις με φοιτητές σε ένα ελίτ ακαδημαϊκό πρόγραμμα για να κατανοήσουν τους διάφορους μηχανισμούς αντιμετώπισης ώστε οι φοιτητές για να ξεφύγουν από αυτά τα συναισθήματα, αλλά μια συγκεκριμένη μέθοδος ξεχώριζε πάνω από τις υπόλοιπα. Επιδίωκε στοχευμένη κοινωνική στήριξη από εκείνους εκτός του ακαδημαϊκού προγράμματος.

Μαζί με την επιδίωξη κοινωνικής υποστήριξης, η μελέτη αποκάλυψε επίσης αρνητικούς τρόπους με τους οποίους οι μαθητές αντιμετώπιζαν την την αρνητικότητα μέσα τους.

Μερικοί φοιτητές προσπάθησαν να ασχοληθούν με δραστηριότητες που δεν αφορούσαν την ακαδημαϊκή κοινότητα, όπως για παράδειγμα τα βιντεοπαιχνίδια . Το αποτέλεσμα είναι ότι κατέληξαν να ξοδεύουν περισσότερο χρόνο στο παιχνίδι παρά να σπουδάσουν.

Άλλοι φοιτητές προσπάθησαν να κρύψουν αυτά που ένιωθαν πραγματικά προσποιούμενοι ότι ήταν σίγουροι και ενθουσιασμένοι για την απόδοσή τους.

Σε μια δεύτερη έρευνα που ακολούθησε, οι ερευνητές παρακολούθησαν 213 φοιτητές για να επιβεβαιώσουν τι αποκαλύφθηκε στη μελέτη συνεντεύξεων τους σχετικά με την αναζήτηση κοινωνικής υποστήριξης.

Παραδόξως, η μελέτη αποκαλύπτει επίσης ότι οι αντιλήψεις περί οργής και αρνητικών συναισθημάτων δεν έχουν σημαντική σχέση με την απόδοσή τους ακαδημαϊκά .Αυτό σημαίνει ότι τα άτομα που πάσχουν από το σύνδρομο του απατεώνα εξακολουθούν να είναι σε θέση να κάνουν τις δουλειές τους καλά, απλά πρέπει να πιστεύουν στον εαυτό τους.

Είναι εύκολο να συμπεράνουμε ότι οι κοινωνικοί παράγοντες επηρεάζουν περισσότερο από την πραγματική ικανότητα ή την ικανότητα ενός ατόμου.

Η ρίζα του συνδρόμου αυτού θεωρείται ότι συσχετίζεται με το πως νομίζουμε ότι μας βλέπουν οι άλλοι γύρω μας. Υπάρχει η σκέψη ότι εάν μας γνωρίσουν οι άλλοι καλύτερα θα απογοητευθούν για εμάς , άρα καλύτερα να κρατάμε χαμηλούς τόνους και να μην υπάρχει εξωστρέφεια.

Είναι γεγονός πως αυτή η εσωτερική διαμάχη με τον εαυτό μας για το αν πρέπει να είμαστε εσωστρεφείς ή όχι, έχει ως αποτέλεσμα την οργή που προαναφέραμε .

Ας φύγουμε λίγο από το ακαδημαϊκό κομμάτι όμως…

Πόσους ανθρώπους έχουμε γνωρίσει που πραγματικά αξίζουν ως προσωπικότητες όμως αδικούν τον εαυτό τους έχοντας τα χαρακτηριστικά που προαναφέραμε. Σίγουρα ξέρουμε τουλάχιστον 1, μπορεί να είμαστε εμείς και αυτό το άτομο ή μπορεί να υπήρξαμε αυτό το άτομο.

Οι άνθρωποι που μας εκτιμούν και μας θέλουν στην ζωή τους , είναι όμορφο να μας θέλουν παρόλο που δεν είμαστε επιτυχημένοι ή «τέλειοι». Αυτό το «ατελές» δεν είναι μειονέκτημα μας, αλλά αφορμή για να έρθουμε πιο κοντά σε άλλους ανθρώπους και να είμαστε εξωστρεφείς.

Keep Smiling 😀

Πηγή : Jeff Bednar et al. ; “I must have slipped through the cracks somehow”: An examination of coping with perceived impostorism and the role of social support”; Journal of Vocational Behavior

Αυτή η εικόνα δεν έχει ιδιότητα alt. Το όνομα του αρχείου είναι Copy-of-Copy-of-No.09-87.png
http://www.antonioskalentzis.eu/shop