Του Αντώνιου Καλέντζη | Ψυχολόγος, Συγγραφέας   Psychologized@gmail.com

 

 

Αν και λίγο αργοπορημένος αποφάσισα σήμερα ετεροχρονισμένα να δω τα αποτελέσματα της Eurovision. Δεν είμαι κριτής μουσικής να έχω άποψη εάν ο νικητής άξιζε, ούτε θα ευλογήσω τα γένια μου λέγοντας πως ήθελα οι πατριώτες μας οι Κύπριοι να κερδίσουν τον διαγωνισμό.

Πως μπορεί να συσχετιστεί η “ελπίδα” που ανέφερα στον τίτλο του άρθρου με την eurovision, ένα εμπορικό προϊόν;

Πως μπορεί το προϊόν αυτό να με διδάξει κάτι;

Η αλήθεια είναι πως ο νικητής του διαγωνισμού είχε έντονη μουσική με ρυθμό, με αρκετούς να μην δίνουν βάση στους στοίχους (Αλήθεια θα έβγαινε κάποιο τραγούδι νικητής εάν έλεγε στους στοίχους “stupid women”;).

Εν αντιθέσει εντύπωση μου έκανε ένα τραγούδι που είχε τους εξής στοίχους , αλλά δεν είχε δημοτικότητα. (οι στοίχοι είναι μεταφρασμένοι στα ελληνικά)

Στο Κάιρο δεν ξέρουν τι ώρα είναι τώρα
Ο ήλιος στην Rambla σήμερα δεν είναι ο ίδιος
Στη Γαλλία υπάρχει μια συναυλία, οι άνθρωποι διασκεδάζουν
Κάποιος τραγουδάει δυνατά, κάποιος φωνάζει “μέχρι θανάτου”
Βρέχει πάντα στο Λονδίνο, αλλά σήμερα δεν βλάπτει
Ο ουρανός δεν αποκλείει  μια κηδεία
Στη Νίκαια η θάλασσα είναι κόκκινη με πυρκαγιές και ντροπή
Άνθρωποι στην άσφαλτο και το αίμα στον αποχετευτικό αγωγό

Και αυτό το τεράστιο σώμα που ονομάζουμε Γη
Τραυματίστηκε στα όργανα του από την Ασία στην Αγγλία
Γαλαξίες ανθρώπων διασκορπισμένων στο διάστημα
Αλλά το πιο σημαντικό είναι ο χώρος της αγκαλιάς
Από μητέρες χωρίς παιδιά, από παιδιά χωρίς πατέρες
Από πρόσωπα φωτισμένα σαν τοίχους χωρίς πίνακες ζωγραφικής
Λεπτά της σιωπής σπασμένα με φωνή
Δεν μου κάνατε τίποτα

Δεν μου κάνατε τίποτα
Δεν πήρατε τίποτα από μένα
Αυτή είναι η ζωή μου που συνεχίζεται
Πάνω από όλα, εκτός από τους ανθρώπους
Δεν μου κάνατε τίποτα
Δεν είχατε τίποτα
Επειδή όλα ξεπερνούν τους άχρηστους πολέμους σας

Υπάρχουν εκείνοι που κάνουν το σταυρό, αυτοί που προσεύχονται στα χαλιά
Οι εκκλησίες και τα τζαμιά, οι ιμάμιδες και όλοι οι ιερείς
Ξεχωριστές εισόδους του ίδιου σπιτιού
Δισεκατομμύρια άνθρωποι που ελπίζουν για κάτι

Όπλα χωρίς χέρια, πρόσωπα χωρίς ονόματα
Ας εμπορευόμαστε το δέρμα, τελικά είμαστε άνθρωποι
Διότι η ζωή μας δεν είναι άποψη
Και δεν υπάρχει ειρηνική βόμβα

Οι ουρανοξύστες, οι υπόγειες διαβάσεις, θα πέσουν
Αντιστοιχισμένοι τοίχοι για ψωμί
Αλλά ενάντια σε κάθε τρόμο που εμποδίζει το ταξίδι
Ο κόσμος ανεβαίνει με το χαμόγελο ενός παιδιού
Με το χαμόγελο ενός παιδιού
(Με το χαμόγελο ενός παιδιού)

Δεν μου κάνατε τίποτα
Δεν είχατε τίποτα
Επειδή όλα ξεπερνούν τους άχρηστους πολέμους σας
Δεν μου κάνατε τίποτα
Οι άχρηστοι πόλεμοι σας
Δεν πήρατε τίποτα από μένα
Οι άχρηστοι πόλεμοι σας
Δεν μου κάνατε τίποτα
Οι άχρηστοι πόλεμοι σας
Δεν είχατε τίποτα
Οι άχρηστοι πόλεμοι σας

Γνωρίζω ότι όλα δεν επιστρέφουν πλέον
Η ευτυχία πέταξε όπως φεύγει μια φυσαλίδα

 

Σε μια περίοδο που αυτός ο πλανήτης μαστίζει από πόνο, φόβο, πείνα… ένα τέτοιο τραγούδι πιστεύω ότι είναι η φωνή της ελπίδας που θέλουμε να ακούσουμε ώστε να προσπαθούμε να ανακάμψουμε.

Θέλει αρκετή δουλειά να μετατρέψουμε το “εγώ” σε “εμείς” και να μην εστιάζουμε στην διαφορετικότητα.

Όταν το ταξίδι του κάθε ένα μας οδεύει προς το τέλος, λίγοι θα νοιαστούν εάν ήσουν διαφορετικός/η… αλλά θα δουν τι έργο άφησες πίσω και πως βοήθησες την κοινωνία ως σύνολο.

Υπάρχει ελπίδα  για να συνεχίσεις να προσπαθείς… αρκεί να θες να την δεις.

 Θα ήθελα να ευχαριστήσω τους Ιταλούς δημιουργούς του τραγουδιού . Απολαύστε το:

Keep Smiling 😀 

Αντώνιος Καλέντζης