Του Αντώνιου Καλέντζη | Ψυχολόγος, Συγγραφέας   Psychologized@gmail.com

Είναι γεγονός πως στην καθημερινότητά μας θα συναντήσουμε έστω έναν συνάνθρωπό μας που αναφέρει ότι νιώθει ότι τον έχουν εκμεταλλευτεί.

Σε κάποιες περιπτώσεις  μάλιστα, αυτά τα άτομα δείχνουν  ανήμπορα να αντεπεξέλθουν στην καθημερινότητα και στερούνται βασικά αγαθά για την επιβίωση… είτε λέγεται τροφή, είτε ενδυμασία, είτε σπίτι με ζεστασιά το χειμώνα, είτε ακόμα και το πιο βασικό την αγάπη.

Πάντα έχω την τάση να ρωτάω τους γνωστούς μου ή ακόμα και τους αγνώστους  «Πως τα βλέπεις τα πράγματα;».

Είναι μια ανοιχτή ερώτηση που είναι πολυδιάστατη, μιας και δεν στοχεύει σε ένα συγκεκριμένο θέμα.

Οι περισσότεροι απαντάνε αντανακλαστικά «Καλά», ενώ στα μάτια τους και στις εκφράσεις του σώματός τους φαίνεται η ανησυχία και ο προβληματισμός.

 Άλλοι πάλι ξεσπούν! Ένας λεκτικός χείμαρρος που μετά από 30 δευτερόλεπτα ( περίπου)  αποκτά και κοσμητικά επίπεδα προς αυτόν που θεωρούν δυνάστη της καθημερινότητας τους.   Από κάποιον θα ακούσουμε για συγγενικό πρόσωπο που τον αδίκησε , από άλλον για το  άδικο ασφαλιστικό, από άλλον τους  άδικους δυσβάστακτους φόρους…

 Υπάρχουν όμως και αυτοί που σιωπούν … είναι όλοι αυτοί οι νέοι άνθρωποι που γεμίζουν τις καφετέριες και αρκετοί τους κατηγορούν που έχουν το θράσος να χαίρονται τα νιάτα τους και δεν έχουν θυμό.

Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία προβληματίζονται με «την νέα γενιά που είναι αδιάφορη και χασκογελάει όλη μέρα στα καφέ». Δεν τους κατηγορώ, αυτό αντιλαμβάνονται … Η αντίληψη είναι ίσως η βασικότερη γνωστική µας λειτουργία, υπό την έννοια ότιαποτελεί προϋπόθεση για όλες τις υπόλοιπες διεργασίες του γνωστικού µας
συστήµατος.   Μην ξεχνάμε όμως ότι η αντίληψη του κάθε ένα είναι διαφορετική.

 Στην πραγματικότητα οι νέοι αυτοί δεν γελούν… δεν διασκεδάζουν και δεν απολαμβάνουν τις στιγμές τους.

 Τα χαμόγελά τους έχουν πλέον κιτρινισμένα δόντια και είναι απεριποίητα... ο οδοντίατρος βλέπεις είναι είδος πολυτελείας…

Τα ρούχα τους είναι φθαρμένα και σκισμένα ….  πάλι καλά που έγινε μόδα το σκισμένο τζιν γιατί υπάρχει αδυναμία να αντικαταστήσουν το «μονοφόρι» τους…

 Η τσέπη τους είναι άδεια... και περιμένουν καρτερικά κάποιος παππούς/θείος/γονέας να τους δώσει 2 ευρώ …

 Τα όνειρά τους φτάνουν ως το Σάββατο που θα πάνε για 1 ποτό…. κυριολεκτικά 1 ποτό ,μιας και ο μισθός τους δεν φτάνει για κάτι παραπάνω….ούτε για ταξίδια ούτε για αγορές πολυτελείας….

 Οι ελπίδες τους χάνονται…. η αύξηση της φαρμακοληψίας Ψυχικής Υγείας τα τελευταία χρόνια και οι απόπειρες αυτοκτονίας μόνο ματαιοδοξία δηλώνει…

Όλα κινούνται γύρω από το σεξ …. που σίγουρα είναι βασικό κομμάτι της ανθρώπινης φύσης και όμορφο να γίνεται με αυτόν/ην που αγαπάς, αλλά η σύγχρονη κοινωνία το θεωρεί ως τσίχλα εκμαυλίζοντας τις ηθικές αξίες.

 Δεν θα έχουν ποτέ την ευκαιρία να αξιοποιήσουν τις σπουδές τους και τους κόπους τους… παρά μόνο εάν ξενιτευτούν ή εάν δοκιμάσουν κάτι δικό τους… που οι παλαιότερες γενιές σαν βρικόλακες θα προσπαθήσουν να έχουν κάθε όφελος από το άτομο  που έχει επιτυχία ή ένα project που έχει επιτυχία και έπειτα θα πεταχτούν στον κάδο .

 Όλοι κατηγορούν το «παλιό» και θέλουν το «νέο»…. και το νέο έχει τα ίδια πρόσωπα που απλά φοράνε άλλα κοστούμια.

Και όλα αυτά… μια περίοδο που πρέπει να ανακάμψουμε ως κράτος και να επιβιώσουμε ως έθνος.

Πριν  1 χρόνο έκανα μια ομιλία μου  θέμα «Απαξίωση για εκλογικές διαδικασίες ή έλλειψη κινήτρων;» στο 1 Διεθνές συνέδριο «Δημοκρατία :Μύθος ή Πραγματικότητα».

Αναφέρεται ότι τα τελευταία χρόνια παρατηρείται αδιαφορία σε μεγάλο ποσοστό όσων έχουν εκλογικά δικαιώματα στις ελληνικές βουλευτικές εκλογές. Γιατί συμβαίνει αυτό; Μήπως η απάντηση είναι κάτι περισσότερο από απλή «αδιαφορία»;

Προσπάθησα να επισημάνω με έρευνες των τελευταίων ετών ότι στην χώρα μας δεν υπάρχει απαξίωση αλλά, ένα σύνολο πολιτών που χρειάζεται ιδιαίτερη μεταχείριση .

Γίνεται αναφορά στα κίνητρα, στην αύξηση χρήσης φαρμάκων ψυχικής υγείας, στην αύξηση χρήσης ναρκωτικών ουσιών, στην ανεργία , ακόμα και σε μια κοινωνία που οι πολίτες με την απάθεια τους κάτι θέλουν να πουν. ( κάνετε κλικ εδώ να δείτε την ομιλία  )

Θεωρώ πως βρισκόμαστε σε ένα κομβικό σημείο της ελληνικής πραγματικότητας που οφείλουμε να δώσουμε ζωτικό χώρο στους νέους να ζήσουν και να διεκδικήσουν ( ΝΕΟΣ είναι οποιοσδήποτε θέλει να εξελιχθεί , ανεξαρτήτως ηλικίας) και να θυμίσω ότι πριν 100 χρόνια που οι νέοι δεν είχαν ευκαιρίες, τάχθηκαν στον φανατισμό.

Υπάρχει και η άλλη οπτική όμως…. και θα χρησιμοποιήσω τα λόγια του Σωκράτη για την δύστροπη γυναίκα του :

 «Επειδή έχω επιλέξει ως έργο της ζωής μου να συναναστρέφομαι τους ανθρώπους, έχω την Ξανθίππη γνωρίζοντας πως, αν αυτήν μπορώ να υποφέρω, σίγουρα θα υποφέρω όλους τους άλλους ανθρώπους.»

 

Αφού μπορούμε να αντέξουμε στα δύσκολα της εποχής μας,

μπορούμε να αντέξουμε και να επιτύχουμε κάθε στόχο μας,όσο δύσκολος και αν είναι!!!

Keep Smiling 😀

Αντώνιος Καλέντζης